W średniowieczu Radaczewo położone było na obszarze diecezji kamień­skiej, choć formalnie mogło być związane z biskupstwem poznańskim.

Istniejący obecnie kościół (ruina) wzniesiony został w pół. XVI w (w okresie po reformacyjnym ), jako świątynia protestancka - o czym świadczą m.in. gniazda po emporach bocznych. Patronat nad kościołem należał do ów­czesnych właścicieli majątku - rodziny von. Guntersberg.

Po Reformacji kościół w Radaczewie był filią parafii w Sławęcinie, położo­nym już na terenie Nowej Marchii. Początkowo kościół radaczewski należał do synodu w Dobrzanach, a od 1818 r do inspektoratu choszczeńskiego, w obrębie którego był już kościół parafialny w Sławęcinie.

W połowie XVIII w kościół w Radaczewie był budowlą salową, z kamienia polnego, z drewnianą lub ryglową wieżą od zachodu. Patronat nad kościołem sprawowała rodzina von. Blankensee, której fundacjom świątynia zawdzię­czała wiele elementów swojego wyposażenia.

W latach 1326-28 przeprowadzono remont wieży przykościelnej, a pod koniec. XIX w zastąpioną ją dzwonnicą murowaną, z czerwonej, nietynkowanej cegły.

W 1945 roku kościół uległ znacznemu zniszczeniu; obecnie zachowany w formie ruiny (część ścian obwodowych).

Po 1945 roku Radaczewo wraz z Piasecznikiem zostało podporządkowane kościoło­wi p.w. NMP Nieustającej Pomocy w Suchaniu, kanonicznie zaś należało do parafii w Stargardzie Szczecińskim. Od 1974 roku Radaczewo wchodzi w skład parafii św. Andrzeja Boboli w Piaseczniku.

Po 1945 r Radaczewo było w diecezji gorzowskiej, od 1972 w archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, początkowo w dekanacie stargardzkim, następnie choszczeńskim, a obecnie suchańskim.


 

Wg inwentarza H. Lemckego (z pocz. XX w) w kościele znajdowało się bogate wyposażenie:

    ołtarz ambonalny - z pół. XVII w (?), wykonany z drewna sosnowego, o na­turalnej barwie, bez polichromii lecz z bogatą snycerką. Architekturę oł­tarza tworzyły zdwojone kolumny korynckie oraz zwieńczenie (baldachim am­bony) z figurami aniołów i postaci alegorycznych. Ambona ozdobiony była herbem  rodziny von Blankensee (co wskazuje na XVIII-wieczną fundację tej części ołtarza).
    ława i empora patronacka - o prostych formach późnego renesansu, zdobio­ne nakładkowym ornamentem.
    empora organowa - późnorenesansowa, wsparta na dębowych kolumnach, zdobio­nych wolutami.
    rzeźba św. Biskupa ... - pozostałość dawnego, gotyckiego ołtarza, usta­wiona w niszy ściany wschodniej.
    epitafium rodziny von Blankensee - z 1 pół. XVIII w, późnobarokowe, drewno ze snycerką i polichromią, o wysokości ok. 500 cm. Pośrodku epitafium umieszczony był portret zmarłego w zbroi (deska, olej), zaś wokół por­tretu 16 herbów przodków. Nad portretem znajdował się herb rodziny von Blankensee, a na dole kartusz z inskrypcjami. Obramienie epitafium two­rzyły panoplia i trofea; całość polichromowana, z licznymi złoceniami. dwa świeczniki ołtarzowe - z 1705 r, cynowe, o wysokości 45 cm. kielich mszalny - z 1750 r, srebrny ze złoceniami, ozdobiony grawerowa­nymi herbami rodzin von Blankensee i von Guntersberg.
    puszka na komunikanty - 1 pół. XVIII w, z białego srebra, z herbami jak na kielichu.v
    trzy dzwony:

a/ o średnicy 90 cm, z 1505 r, z napisem w gotyckiej minu-skule;

b/ o średnicy 70 cm, z 1518 r, z napisem w gotyckiej minuskule;

c/ o średnicy 46 cm, również z napisami o zróżnicowanej wysokości liter.

We use cookies

Na naszej stronie internetowej używamy plików cookie. Niektóre z nich są niezbędne dla funkcjonowania strony, inne pomagają nam w ulepszaniu tej strony i doświadczeń użytkownika (Tracking Cookies). Możesz sam zdecydować, czy chcesz zezwolić na pliki cookie. Należy pamiętać, że w przypadku odrzucenia, nie wszystkie funkcje strony mogą być dostępne.