Kościół w Sławęcinie istniał już w wieku XIII, pierwsze dokumenty datowane są  na 1299r. kiedy to rodzina von Wedlow nadała cysterkom z Recza patronat nad nim. Brak niestety jakichkolwiek przekazów mówiących o formie czy konstrukcji tej pierwotnej świątyni; można jedynie przypuszczać, że podobnie jak większość okolicznych kościołów z tego okresu była murowana z kamienia. Już w okresie średniowiecza Sławęcin był siedzibą parafii. Istniejący obecnie kościół z kamienia polnego wzniesiony został w 1521 r.- o czym świadczy data umieszczona na wiatrowskazie we wschodnim szczycie budynku. W okresie reformacji (tj. po 1539 r.) do parafii sławęcińskiej przyłączono kościół w Radaczewie - pobliskiej wsi, położonej już jednak na Pomorzu (dopiero w 1818 r. kościół z Radaczewa przeniesiony został do struktury synodu w Dobrzanach i inspektoratu w Choszcznie
 

Dane dotyczące świątyni sławęcińskiej z uwagi na jej prowincjonalny charakter są ilościowo skromne i - niestety - wyrywkowe. Przykładowo znane są nazwiska trzech pastorów tutejszej świątyni z wieku XVII. W 1629 r. proboszcz Ezechiel Trauber zmarł wskutek zarazy. Jego następcą (1629 -1640r.) był Adam Berg, a następnie Friedrich Goltzius, który w 1655 r. uległ atakowi apopleksji (zmarł jednak dopiero w 7 lat później). Proces wyposażania świątyni - jak się wydaje - ukończony został dopiero w końcu XVI w. (z 1568 r. pochodzi dzwon odlany przez Josta von Viestena, z 1595r. zachowana częściowo do dziś chrzcielnica, a z 1599r. ambona).Nowo zbudowana świątynia przejęła zapewne część wyposażenia kościoła wcześniejszego (np. datowany na XV w. dzwon o średnicy 76 cm o archaicznej formie "głowy cukru).

W 1695 r. do świątyni dobudowana została istniejąca do dziś drewniana dzwonnica. W wieku XVII kontynuowane było wyposażanie kościoła; z tego czasu pochodziły m. in. druga chrzcielnica i empora organowa.

W 1905 r. przeprowadzono konserwację części wyposażenia kościoła (odnowiona została m. in. wydobyta z rupieciarni chrzcielnica). W 1909r. ufundowany został przez właścicieli majątku - Gustava Otto i jego żonę Gertrudę - dwupoziomowy, mosiężny żyrandol.
 

Jako świątynia katolicka kościół sławęciński poświęcony został po II wojnie światowej 24. 09. 1945r. początkowo pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej, a od początku lat 60-tych - Matki Boskiej Ostrobramskiej. Obecny tytuł kościoła wywodzi się od obrazu Matki Boskiej Ostrobramskiej, umieszczonego w środkowym polu ołtarza (początkowo usytuowany tam był obraz przywieziony z Wileńszczyzny przez p. Jusiela; obecny obraz namalowany został w latach 50-tych). W końcu lat 80-tych wykonano nowe witraże. W tym samym okresie wymieniono ławki i wykonano boazerie dolnych fragmentów ścian; pod chórem wydzielono zakrystię. Kościół wyposażony został w ogrzewanie, działające w oparciu o elektryczny piec akumulacyjny, a także w instalację odgromową. Wymienione zostało pokrycie dachu korpusu kościoła.

Obecnie kościół sławęciński jako filia wchodzi w skład erygowanej w 1974 r. parafii p. w. św. Andrzeja Boboli i dekanatu w Choszcznie (uprzednio zaś do parafii choszczeńskiej).

We use cookies

Na naszej stronie internetowej używamy plików cookie. Niektóre z nich są niezbędne dla funkcjonowania strony, inne pomagają nam w ulepszaniu tej strony i doświadczeń użytkownika (Tracking Cookies). Możesz sam zdecydować, czy chcesz zezwolić na pliki cookie. Należy pamiętać, że w przypadku odrzucenia, nie wszystkie funkcje strony mogą być dostępne.