Dzieje szkoły w Piaseczniku
Historia Szkoły Podstawowej w Piaseczniku to opowieść o budowaniu od podstaw, przezwyciężaniu powojennych trudności oraz o roli, jaką oświata odegrała w integracji lokalnej społeczności. Przez pół wieku szkoła była nie tylko miejscem nauki, ale także centrum życia wsi.
Początki i trudne lata powojenne (1946–1951)
Nauczanie w Piaseczniku rozpoczęło się w 1946 roku w bardzo trudnych warunkach. Budynek szkolny był zdewastowany, pozbawiony okien, a jego część została uszkodzona przez pocisk. Pierwszym nauczycielem był Paweł Szramiak, którego po tragicznej śmierci zastąpił Julian Zawadzki.
Początkowo zajęcia odbywały się w jednej sali, następnie w dwóch, a z czasem szkoła funkcjonowała w dwóch budynkach – również w części domu, gdzie dziś mieszczą się Warsztaty Terapii Zajęciowej.
- Jeszcze w 1951 roku brakowało ławek i tablic, a lekcje matematyki prowadzono, pisząc na pionowo ustawionym stole.
- Zimą temperatura w klasach spadała do około +5°C – dzieci uczyły się w płaszczach i rękawiczkach.
- Gruz z czasów wojny uprzątnięto dopiero w 1959 roku.
Era Władysława Nahorskiego – rozwój szkoły
Przełomowym momentem był rok 1951, kiedy funkcję kierownika objął Władysław Nahorski. Kierował on szkołą przez 33 lata, aż do 1983 roku, a jego działalność miała ogromny wpływ na rozwój placówki.
W tym okresie szkoła stała się centrum życia społecznego Piasecznika, a liczba uczniów systematycznie rosła – od 18 w roku szkolnym 1946/47 do 120 w roku 1966/67.
- 1954 – elektryfikacja wsi i szkoły
- 1957 – założenie telefonu
- 1963 – zakup telewizora „Klejnot” i aparatu filmowego
- 1956 – pierwsza higienistka szkolna (Helena Karwat)
Rosła również liczba nauczycieli – z 3 w 1953 roku do 7 w 1968 roku. W kronikach szkolnych pojawiają się nazwiska wielu pedagogów, którzy tworzyli historię tej placówki, m.in. Genowefa Nahorska, Maria Radwańska, Maria Zawadzka czy Ewa Zaremba.
Warunki nauki i rozbudowa
Wraz ze wzrostem liczby uczniów pojawiały się problemy lokalowe. Od 1969 roku część zajęć odbywała się w świetlicy wiejskiej oddalonej o około 300 metrów od szkoły.
Mimo trudności systematycznie poprawiano warunki nauki:
- 1971 – instalacja centralnego ogrzewania
- 1971–1972 – kapitalny remont budynku
- 1972–1973 – instalacja wodna
- 1979–1980 – kolejny remont (fundamenty, podłogi, malowanie)
- 1984 – remont dachu
Życie szkoły i społeczności
Szkoła w Piaseczniku była miejscem intensywnego życia społecznego. Działały tu organizacje uczniowskie, harcerstwo oraz spółdzielnia uczniowska.
Organizowano liczne wydarzenia i uroczystości:
- zabawy choinkowe i festyny
- dni sportu i występy artystyczne
- konkursy i akademie szkolne
Uczniowie uczestniczyli także w wycieczkach do Szczecina, Poznania, Krakowa, Wieliczki oraz wielu innych miejsc, co dla wielu z nich było pierwszym kontaktem z większym światem poza wsią.
Ostatnie lata i zamknięcie szkoły (1987–1996)
W latach 1987–1993 dyrektorem szkoły była Kazimiera Kusiak-Tomczak. Był to okres zmian w systemie oświaty, które wpłynęły również na funkcjonowanie szkoły w Piaseczniku.
- 1993 – szkoła staje się filią Szkoły Podstawowej nr 3 w Choszcznie
- 1996 – szkoła zostaje całkowicie zamknięta
Po zamknięciu placówki dzieci z Piasecznika rozpoczęły naukę w szkole w Sławęcinie.
Znaczenie szkoły dla społeczności
Historia szkoły w Piaseczniku pokazuje, jak ważną rolę odgrywała ona w życiu mieszkańców. Była nie tylko miejscem edukacji, ale także centrum integracji, rozwoju i przemian społecznych.
To tutaj kolejne pokolenia zdobywały wiedzę, nawiązywały przyjaźnie i budowały fundament swojej przyszłości – a pamięć o tej szkole pozostaje ważnym elementem tożsamości lokalnej społeczności.
Słowa kluczowe: szkoła Piasecznik, historia szkoły Piasecznik, edukacja Choszczno, kronika szkolna Piasecznik